178فجور و گناه بازمىدارد، به نيكى و پاكى و عدالت دعوت مىكند، اعمال آدمى را خالص و فكر و نيت او را از آلودگىها مىشويد. 1
تقوا در روايات اهلبيت(عليهم السلام)
تقوا در فرمايشات اهلبيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) نيز مورد توجه بسيار قرار گرفته است؛ به ويژه در نهجالبلاغه، فرمايشات گهربارى از حضرت على(ع) درباره تقوا يافت مىشود كه مىتواند راهنماى رهپويان مسير عبادت و بندگى باشد. آن حضرت در سخن، تقوا را با گناه و آلودگى مقايسه مىكند و مىفرمايد:
أَلَا وَ إِنَّ الْخَطَايَا خَيْلٌ شُمُسٌ حُمِلَ عَلَيْهَا أَهْلُهَا وَ خُلِعَتْ لُجُمُهَا فَتَقَحَّمَتْ بِهِمْ فِي النَّارِ أَلَا وَ إِنَّ التَّقْوَى مَطَايَا ذُلُلٌ حُمِلَ عَلَيْهَا أَهْلُهَا وَ أُعْطُوا أَزِمَّتَهَا فَأَوْرَدَتْهُمُ الْجَنَّةَ. 2
بدانيد گناهان، همچون مركبهاى سركش است كه گنهكاران بر آنها سوار مىشوند و لجامشان گسيخته مىگردد و آنان را در قعر دوزخ سرنگون مىسازد. اما تقوا مركبى است راهوار و آرام كه صاحبانش بر آن سوار مىشوند و زمام آنها را به دست مىگيرند تا داخل بهشت شوند.
مطابق اين تشبيه لطيف، تقوا همان حالت خويشتندارى، كنترل نفس و تسلط بر شهوات است؛ درحالىكه بىتقوايى، همان تسليم شدن در برابر شهوات سركش و از بين رفتن هرگونه كنترل بر آنهاست.
جابر [جُعفى] مىگويد كه امام باقر(ع) به من فرمود:
يَا جَابِرُ أَ يَكْتَفِي مَنِ انْتَحَلَ التَّشَيُّعَ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَوَ اللهِ مَا شِيعَتُنَا إِلَّا مَنِ اتَّقَى اللهَ وَ أَطَاعَهُ. 3