176برخى جنبه اخلاقى دارند و برخى ديگر جنبه عبادى، ولى ايجاد تمايز دقيق ميان آنها مشكل مىباشد و تصميمگيرى در اينباره را دشوار مىسازد. ازاينرو، خصوصيات ياد شده، بدون ايجاد دستهبندى جديد، مطرح مىگردند.
1. تقوا
يكى از دستورهاى مهم دينى ما مسلمانان، رعايت تقوا و پرهيزكارى است. سرتاسر آموزههاى اسلام، اعم از قرآن كريم و روايات، آكنده از فرمايشات خدا و اهلبيت(عليهم السلام) درباره ماهيت تقوا، اثرات تقوا، چگونگى تحصيل تقوا، توصيه به رعايت تقوا و... است. ازاينرو مناسب است در اينجا توضيح مختصرى درباره اين مفهوم بسيار مهم دينى داشته باشيم.
تقوا در اصل از ماده «وقايه» به معناى نگهدارى يا خويشتندارى است و به تعبير ديگر، يك نيروى كنترل درونى است كه انسان را در برابر طغيان شهوات حفظ مىكند. تقوا، نقش ترمز نيرومندى را دارد كه ماشين وجود انسان را از سقوط در پرتگاهها حفظ مىكند و از تندروىهاى خطرناك، بازمىدارد. 1 در واقع انسانها با برخوردار شدن از تقوا مىتوانند خود را در برابر هجوم هوسها و هواهاى نفسانى حفظ كنند و از گزند وسوسههاى شياطين مصون نگه دارند.
تقوا در قرآن كريم
به يقين مىتوان گفت كمتر موضوعى در قرآن كريم به اندازه تقوا مورد توجه قرار گرفته است. شايد مهمترين شاهد بر اهميت بسيار تقوا در اسلام، اين است كه قرآن كريم، نزديك به چهل مورد، با تعبير (اتَّقُوا اللّٰهَ) انسانها را به رعايت تقواى الهى توصيه مىكند؛ براى مثال، خداوند مىفرمايد: