166همين كه بگويند: «ايمان آورديم»، به حال خود رها مىشوند و آزمايش نخواهند شد؟!» (عنكبوت:2)
گفتنى است كه اين امتحانها، گوناگوناند و شدت و ضعف دارند؛ گاهى مربوط به بدن و مال و گاهى مربوط به دين است. بىشك بايد در همه ابتلائات، چه كوچك و چه بزرگ، به خداوند توكل كرد و با سرافرازى بيرون آمدن را از او خواست. بايد از رد شدن در امتحان الهى، به خدا پناه برد. حتى امام زمان(عج) نيز از شكست در امتحان الهى به خدا پناه برده و فرموده است: «أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الْعَمَى بَعْدَ الْجَلَاءِ وَ مِنَ الضَّلَالَةِ بَعْدَ الهُدَى» 1؛ «از كورى بعد از بينايى و از گمراهى بعد از هدايت، به خدا پناه مىبرم».
يكى از مسائلى كه خداوند انسانها را با آن امتحان مىكند، ولايت اهلبيت(عليهم السلام) است؛ چنانكه در زيارت جامعه كبيره مىخوانيم: «أَنْتُمُ الصِّرَاطُ الْأَقْوَمُ... وَ الْبَابُ المُبْتَلَى بِهِ النَّاسُ» 2؛ «شما راه درست... و درى هستيد كه مردم با آن، آزمايش مىشوند».
بنابراين، بايد همواره از خدا بخواهيم كه ما را در راه اهلبيت(عليهم السلام) ثابتقدم نگاه دارد و از هرگونه انحراف در اين زمينه حفظ فرمايد. به همين دليل در زيارتنامههاى امامان معصوم(عليهم السلام) در موارد متعددى مىبينيم كه ثباتقدم در اين مسير، از خداوند متعال خواسته مىشود. در اينجا برخى از اين تعابير را از نظر مىگذرانيم:
در زيارت اميرمؤمنان(ع) اينگونه مىگوييم:
اللَّهُمَّ اجْعَلْ لِي قَدَمَ صِدْقٍ فِي أَوْلِيَائِكَ وَ حَبِّبْ إِلَىَّ مَشَاهِدَهُمْ وَ مُسْتَقَرَّهُمْ حَتَّى تُلْحِقَنِي بِهِمْ وَ تَجْعَلَنِي لَهمْ تَبَعاً فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ. 3
خدايا! مرا در مسير اوليايت ثابتقدم بدار و محل حضور و استقرارشان را محبوب من گردان؛ تا اينكه مرا به ايشان ملحق سازى و مرا در دنيا و آخرت، پيرو ايشان قرار دهى.