86در مفردات راغب آمده است: عمل نسىء، كه عرب انجام مىدادند از ماده «نساء» به معناى تأخير وقت آمده و آن عبارت بود از تأخير بعضى ماههاى حرام به ماه ديگر و بنا به محاسبه ابوريحان بيرونى، اعراب حجاز و مكه از دويست سال پيش از هجرت، در تقويمهايشان اين كار را اعمال مىكردند. 1
به قول ابو معشر بلخى، عرب در هر بيست و چهار سال قمرى، نُه ماه قمرى كبيسه مىگرفتند. خلاصه اينكه اين عمل (نسىء) در اسلام ممنوع گرديد و در قرآن آمده است: ( إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيٰادَةٌ فِي الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عٰاماً وَ يُحَرِّمُونَهُ عٰاماً لِيُوٰاطِؤُا عِدَّةَ مٰا حَرَّمَ اللّٰهُ ...). 2
«جز اين نيست كه جابجا كردنِ [ماههاى حرام]، فزونى در كفر است كه كافران به وسيله آن گمراه مىشوند، آن را يك سال حلال مىشمارند و يك سال [ديگر]، آن را حرام مىدانند، تا با شماره ماههايى كه خدا حرام كرده است موافق سازند...»
و در آيه قبل از اين آمده است: ( إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنٰا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتٰابِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ مِنْهٰا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ...). 3
«در حقيقت، شماره ماهها نزد خدا، از روزى كه آسمانها و زمين را آفريده، در كتاب [علمِ] خدا، دوازده ماه است. از اين [دوازده ماه]، چهار ماه، [ماهِ] حرام است. اين است آيين استوار، پس در اين [چهار ماه] بر خود ستم مكنيد...»
گويند نزول اين آيه هنگامى بود كه ذيحجه در وقت واقعى خود قرار داشت.
5 .حرمت سرخ كردن
استفاده از تفت دادن (سرخ كردنى) با روغن جايز نبوده است.
6 .امتيازخواهى در نصب حجر الأسود
اعراب عصر جاهليت در هر فرصتى به دنبال امتياز و برترىطلبى بودند، حتى در حوزه دين، آنگاه كه كعبه به وسيله سيل تخريب شد و قريش آن را بازسازى كردند،