121جمع‌آورى اموال پرداخت. در زمان او ظلم و ستم رواج بسيار يافت. ¹

سپس ابوسعد بن على بن قتاده حسنى، حكومت مكّه را به دست گرفت تا آنكه در سال 651 هجرى به قتل رسيد.

جماز بن حسن بن قتاده كه به يارى ملك ناصر، حاكم مصر حكومت مكّه را به دست گرفت و پس از وى، راحج ابن قتاده اين منصب را يافت و جماز را بدون جنگ از مكّه بيرون كرد و سپس پسرش غانم بن راحج اين منصب را عهده‌دار شد و از سال 656 هجرى اولاد حسن بن قتاده اين منصب را عهده‌دار شدند، هم چنان حكومت مكّه در خانواده «شريف‌ها» بود، تا آنكه در سال 827 هجرى سيد على بن عنان بن مغامس بن رميثه حسنى از جانب برساباى پادشاه مصر، عهده‌دار حكومت مكّه شد. سيد على همراه با سپاهيان منصور اشرافى از مصر به سوى مكّه آمد و بدون خونريزى بر آن تسلّط يافت و در حاليكه خلعت حكومت بر تن داشت، هفت بار دور كعبه طواف كرد، در حالى كه مرد و زن در زمزم، ثنا و دعاى او مى‌گفت. پس از فراغت از نماز طواف، فرمان حكومت و ولايت او در پاى زمزم قرائت شد.

پس از او در سال 828 هجرى، حسن بن عجلان به حكومت رسيد، و در سال 829 هجرى در مصر وفات يافت. او از صاحبان علم و فضيلت بود و پس از او پسرش بركات بن حسن - كه او نيز مردى دانا و دانشمند بود - حكومت را به عهده گرفت. حكومت اين خاندان حسنى در مكّه هم‌چنان ادامه يافت تا حركت وهابيت در نجد به وجود آمد و تمام كوشش و تلاش خود را براى تسلّط بر حرمين و حجاز بطور كلّى، به كار برد و با استعمار و مزدورانش هم‌پيمان گرديد و به كمك «جون فيلبى» كه ابتدا به نام «محمد بن عبداللَّه فيلبى» و سپس به نام «حاج شيخ عبداللَّه فيلبى» خوانده شد، پيمان‌ها و قراردادهايى با استعمار بست كه نتيجه آن، هم‌پيمانى دو طرف بر سوداگرى با مذاهب و از بين بردن آن بود، چنين اتفاق كردند كه:

طرف اول - محمد بن مسعود و فرزندانش مادام العمر اميرالمؤمنين و حاكم باشند.