101از خصائص نطنزى و سبط ابن جوزى 1 (654ه .ق) نوشتهاند كه نمىتوان همه آنها را نادرست دانست؛ بهويژه آنكه در برخى از آنها، انگيزهاى براى جعل وجود نداشته است.
2. عماد الدين طبرى در كتاب كامل بهائى، ضمن گزارش حركت اسيران، از نام چند شهر چنين ياد مىكند كه بيانگر راه سلطانى است: «در آن سير به آمد، موصل، نصيبين، بعلبك، ميافارقين و شيزر عبور نمودند». همچنين ماجراهايى را در منازل نقل كرده است. 2 بنابراين با توجه به مسير حركت و در نظر گرفتن كمترين مدت زمان توقف اهلبيت(عليهم السلام) در شام، بازگشت در اربعين اول، از محالات و ممتنعات است.
محدث نورى درباره احتمال حركت اسيران از راه باديه مىگويد: «اما اگر بپذيريم كه مسير حركت از بيابان بوده است، باز هم بازگشت در اربعين اول ممتنع است، چراكه حد فاصل بين كوفه تا شام، مستقيماً 175 فرسنگ (1050 كيلومتر) است». ورود اهلبيت(عليهم السلام) به كوفه، روز دوازدهم محرم و ورود آنان به كاخ پسر زياد، روز سيزدهم بوده است؛ بنا به گفته ابنطاووس در اقبال، رفتن قاصد از كوفه تا شام و بازگشت وى به كوفه، كمتر از بيست روز امكان ندارد. مسئله اعزام پيك و بازگشت او را مورخانى همچون ابن اثير نيز در كامل آوردهاند. 3 اما احتمال فرستادن كبوتر نامهرسان نيز وجود ندارد؛ چون در آن دوره، اين كار معمول نبوده و نخستين بار، اين كار از سوى نورالدين محمود بن زنگى در سال 565ه .ق صورت گرفت.