178
يك - آثار فردى
اول - اخلاص
حقيقت اخلاص، تصفيه نيت و عمل از شائبه غيرخداست 1؛ زيرا خداوند از بندگانش، دين و عبادت خالص را طلبيده است. بنابراين در ديندارى و عبادت، نبايد غير او را دخالت داد: (أَلاٰ لِلّٰهِ الدِّينُ الْخٰالِصُ) ؛ «آگاه باشيد كه دين خالص براى خداست». (زمر: 3). 2
براى ارزشگذارى هر چيزى، عيار و ميزان سنجشى وجود دارد. ملاك ارزش كارهاى نيك انسان و شرط پذيرش آنها خلوص نيت است؛ چنانكه رسول خدا(ص) فرمود: «اگر كارى مىكنى، اعمالت را براى خدا خالص گردان؛ زيرا از ميان اعمال، فقط عمل خالص مقبول درگاه الهى است». 3
آنان كه در كوى معرفت و محبت پروردگار گام نهادهاند، در بندگى خداوند نظرى جز فنا در ذات احديت و اخلاص عمل براى محبوب خود ندارند. آنان اساس پرستش خود را بر محبت به خدا و تقرب به او بنيان نهادهاند. آنها خدا را مىپرستند، چون خدا شايسته پرستش است. تمام جلوههاى دلفريب دنيا در نگاه عارفانى همچون حضرت امام على(ع) ارزش دل بستن ندارد و تنها چيز با ارزش، بندگى خالصانه خداست! حضرت على(ع) فرمود: