179 إِلَهِي كَفَى بِي عِزّاً أَنْ أَكُونَ لَكَ عَبْداً وَكَفَى بِي فَخْراً أَنْ تَكُونَ لِي رِبّا... . ¹

معبودا! براى من بالاترين عزت اين است كه بنده تو باشم و والاترين افتخار براى من، همين بس كه تو پروردگار من باشى!

در ميان سخنان همه عرفا و خداشناسان، سخنى به بلندى كلام حضرت مولى على(ع)، براى معناى اخلاص نمى‌يابيم كه فرمود:

إِلَهِي مَا عَبَدْتُكَ خَوْفاً مِنْ عِقَابِكَ وَلَا طَمَعاً فِي ثَوَابِكَ وَلَكِنْ وَجَدْتُكَ أَهْلًا لِلْعِبَادَةِ فَعَبَدْتُكَ. ²

اى معبود من، تو را به سبب ترس از عذابت يا طمع در پاداشت نمى‌پرستم! ولكن تو را چون شايسته پرستش يافتم، مى‌پرستم.

عمل خالص، انسان را به مقام قرب مى‌رساند و او از كردارش بهره معنوى مى‌برد، و خداوند سرچشمه‌هاى حكمت را از قلبش بر زبانش جارى مى‌كند.

«مَنْ أَخْلَصَ للهِ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً ظَهَرَتْ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ...». ³

در درگه ما دوستى يك دله كن