171 تَفَثَهُمْ وَلْيُوفُوا نُذُورَهُمْ فَيَمُرُّوا بِنَا فَيُخْبِرُونَا بِوَلَايَتِهِمْ وَيَعْرِضُوا عَلَيْنَا نُصْرَتَهُمْ. ¹

اين عمل‌ها مانند اعمال زمان جاهليت است (در جاهليت هم اين‌گونه طواف مى‌كردند). به خدا قسم، مردم به اين كار دستور داده شده‌اند براى اينكه آلودگى‌هايشان را برطرف سازند و به نذرهايشان وفا كنند، سپس به سمت ما بيايند و با پذيرش ولايت ما، آن را به اطلاع ما برسانند و آمادگى‌شان براى يارى كردن را به ما اعلام كنند.

سَدير گويد: من از مسجد الحرام بيرون مى‌آمدم كه با امام باقر(ع) روبه‌رو شدم. حضرت وارد مسجد الحرام مى‌شد. ايشان دست مرا گرفت و رو به كعبه كرد و فرمود:

اى سدير! همانا خداوند به مردم فرمان داد نزد اين سنگ‌ها (كعبه) بيايند و بر دور آن طواف نمايند، سپس نزد ما بيايند و ولايت‌پذيرى‌شان را به ما اعلام كنند و اين است معناى سخن خداوند كه فرمود: «و من هركه را توبه كند، و ايمان آورد، و عمل صالح انجام دهد، سپس هدايت شود، مى‌آمرزم!» ² آن گاه امام با دست خويش اشاره به سينه خود كرد و فرمود: به ولايت ما... . ³

كعبه، يك سنگ نشانى است كه ره گم نشود حاجى، احرام دگر بند ببين يار كجاست!