170مىكند كه ابراهيم(ع) با اخلاص تمام آن را ساخت و آن را براى حجگزاران مهيا كرد. خداوند متعال براى پاسداشت تلاشهاى خالصانه ابراهيم دستور فرمود كه حجگزار پس از پايان طواف، پشت مقام او و به سوى كعبه نماز بخواند: (وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى...) ؛ «در مقام ابراهيم(ع) نماز بخوانيد و آنجا را جايگاه پرستش خدا قرار دهيد».
مقام ابراهيم(ع)، رمزى از جايگاه والاى امامت، نزد امت ابراهيمى است. حجگزار با اين عمل، درس سازشناپذيرى با كفر را از قهرمان توحيد مىآموزد و به همين منظور به او اقتدا مىكند.
همچنين حجگزاران براى تكريم مقام جناب هاجر، سعى بين صفا و مروه را انجام مىدهند و براى پاسداشت طرد شيطان به وسيله ابراهيم(ع)، به رمى جمرات سهگانه مىپردازند و... . ازاينرو اعمال و مناسك حج، ضمن اينكه تكليفى شرعى و عبادتى قربآور است، در بطن خود، نوعى گزارش تاريخى نيز محسوب مىشود و ارتباط انسان با جايگاه امامت را پيوند مىزند.
پيوند عبادتها و مناسك حج با امور اعتقادى، به ويژه امامت، به زمان خاصى اختصاص ندارد، بلكه اين ارتباط وثيق و تنگاتنگ را در همه عصرها مىبينيم.
ابوعبيده گويد: امام باقر(ع) درحالىكه به طوافگزاران مىنگريست، فرمود:
فِعَالٌ كَفِعَالِ الْجَاهِلِيَّةِ أَمَا وَاللهِ مَا أُمِرُوا بِهَذَا وَمَا أُمِرُوا إِلَّا أَنْ يَقْضُوا