172صحت هر عبادتى، مشروط بر عقيده به ولايت و امامت امامى است كه خداوند او را براى هدايت امت تعيين كرده. شيخ صدوق روايتى را از محمد بن‌مسلم از امام باقر(ع) نقل مى‌كند كه حضرت فرمود:

كُلُّ مَنْ دانَ‌اللهَ بِعبادةٍ يجُهِدُ فيها نَفسَهُ وَ لا إمامَ لَهُ مِنَ اللهِ فَسَعيُهُ غَيرُ مَقبُولٍ وَ هُوَ ضالُّ مُتَحَيِّرٌ وَ اللهُ شَاْنيءٌ لِأعمالِهِ... . ¹

هر آن‌كس كه به بندگى خدا تن دهد و خود را در عبوديت به رنج افكند، اما امامى از جانب خداوند نداشته باشد، سعى و تلاشش پذيرفته نيست و او گمراهى است سرگردان و خداوند از اعمال او بيزار است.

ابوحمزه ثمالى مى‌گويد:

امام زين‌العابدين(ع) از من پرسيد: «كدام قطعه مسجد افضل است؟» گفتم: خدا، رسولش و فرزند رسولش بهتر مى‌دانند». امام(ع) فرمود: «با فضيلت‌ترين بقاع، ميان ركن و مقام است؛ اما اگر كسى به اندازه نوح(ع) عمر كند (950 سال)، روزها روزه بگيرد و شب‌ها به قيام بگذراند و تمام لحظات ميان ركن و مقام باشد، ولى بدون ولايت ما به ملاقات خدا برود، اعمالش هيچ نفعى براى او ندارد». ²

امام صادق(ع) در پاسخ به سؤال يكى از يارانش به نام عبدِ الخالقِ صيْقَل كه از آن حضرت معناى آيه (وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً) ³ را پرسيد، فرمود:

لَقَدْ سَأَلْتَنِي عَنْ شَيْءٍ مَا سَأَلَنِي أَحَدٌ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللهُ قَالَ مَنْ أَمَّ هَذَا