111
ط) مهرورزى و انساندوستى
خداوند متعال در قرآن كريم، خود را با اوصافى توصيف كرده كه نشاندهنده مهر و محبت به بندگانش است؛ مانند رئوف، رحيم، ودود، رحمان، محسن، ذوالبر و... . 1 انسان كامل و تربيتشده در مكتب وحى، از آنجا كه خليفه خدا روى زمين و جلوهاى از وجود پروردگار است 2؛ بايد مظهر اين صفات الهى بوده، وجودش منبع فيض و احسان به ديگران باشد.
از محبت تلخها شيرين شود
با نظر به همين اصل، حضرات معصوم(عليهم السلام) مىكوشيدند در برنامه تربيتى خود، مهرورزى در جامعه را گسترش دهند؛ چنانكه امام صادق(ع) ارتباط صميمى با مردم و گسترش آن، به ويژه با شيعيان را به شكل مطالبهاى شرعى از مردم درخواست كردهاند:
اتَّقُوا اللهَ وَكُونُوا إِخْوَةً بَرَرَةً مُتَحَابِّينَ فِي اللهِ مُتَوَاصِلِينَ مُتَرَاحِمِينَ تَزَاوَرُوا وَتَلَاقَوْا وَتَذَاكَرُوا أَمْرَنَا وَأَحْيُوهُ. 4
تقواى الهى را رعايت كنيد؛ برادر نيكوكار يكديگر باشيد، براى خدا به همديگر عشق بورزيد، با يكديگر ارتباط داشته باشيد، به يكديگر مهر و