110قربانى‌كردن، رمز از خودگذشتگى در ابعاد مختلف و معبود است. ابراهيم وار بودن در پيشگاه الهى و گذشتن از فرزند، مقام، موقعيت، شغل، آبرو، پول و...، روح و حكمت قربانى‌كردن است. اگر كسى به اين مرحله از ايثار رسيد، يعنى چيزهايى كه او سخت به آنها علاقه دارد، مانع خداپرستى‌اش نمى‌شوند. پس او در دل مى‌گويد: اى خداى من! همچنان‌كه اين قربانى را در راه تو مى‌دهم؛ حاضرم بدون هرگونه سستى و تعلّل، از همه چيزم بگذرم و حتى خون خود را براى دفاع از دين تو تقديم كنم. خداوند متعال مى‌فرمايد:

(وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنٰا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ فَإِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ) (حج:34)

براى هر امتى قربانگاهى قرار داديم، تا نام خدا را (به هنگام قربانى) بر چهارپايانى كه به آنان روزى داده‌ايم ببرند، و خداى شما معبود واحدى است؛ در برابر (فرمان) او تسليم شويد، و بشارت ده متواضعان و تسليم‌شوندگان را.

آيه فوق تصريح مى‌كند كه قربانى‌كردن، براى پيدايش حالت رضا و تسليم در قلب بنده، در برابر مولا و جلب خشنودى و رضايت اوست. «فله اسلموا» رمز و نشانه‌اى براى اين صفاى روح و جان است كه جز راه دوست نجويند و پوياى ما سوى الله نباشند.