112محبت كنيد، به ملاقات و ديدار يكديگر برويد و درباره مكتب ما با يكديگر سخن بگوييد و آن را [در ميان جامعه] زنده و پا برجا كنيد.

حج، عبادتى با ملاحظات اجتماعى بسيار برجسته است. آنان كه توفيق تشرف به حج را مى‌يابند، بايد قلبشان كانون محبت به خدا و بندگان خدا باشد. وجود كينه و نفرت از ديگران، همچون صفات رذيله ديگر مانند تكبر و غرور و منيت و... در آنها، اگر مانع اين تكليف الهى نباشد، قطعاً از ارزش آن خواهد كاست. در آداب سفر، به ويژه سفر حج، مستحب است كه انسان ديگران را از سفر خود آگاه سازد و از آنان خداحافظى كند و حلاليت بطلبد ¹، يا اينكه قبل از شروع به سفر وصيت كند و به حقوق واجبه و اداى دُيون اقدام نمايد ² و همچنين اينكه پيش از سفر، خانواده خود را جمع كند و دو ركعت نماز بخواند و چنين دعا كند:

«اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَوْدِعُكَ نَفْسِي وَأَهْلِي وَمَالِي وَدِينِي وَدُنْيَايَ وَآخِرَتِي وَأَمَانَتِي وَخَاتِمَةَ عَمَلي» ³؛ «بارخدايا! همانا من، خودم، خانواده‌ام، مال و فرزندانم، دنيا و آخرتم، و امانت و پايان كارم را به تو مى‌سپارم». اين امور همه براى اين است كه مناسك حج، با بددلى و بدخلقى، تكبر و گردن‌فرازى و ناديده انگاشتن حقوق ديگران سازگارى ندارد! حج‌گزار بايد قلبى مهربان، روحيه‌اى فروتن،