109اين آيه بيان مىدارد كه مغفرت خداوند مخصوص اهل ايمان و عملكنندگان به عمل صالح است و حج از بارزترين اين اعمال است؛ چنانكه در روايت آمده است كه «حاجى مانند روزى كه از مادرش متولد شده، از گناهانش پاك مىشود». 1 اما با اين حال، غفران الهى با هر سببى از اسباب كه به دست بيايد، مشروط به شرط ديگرى است كه آن «اهتداء» است.
«و من هر كه را توبه كند، و ايمان آورد، و عمل صالح انجام دهد، سپس هدايت شود، مىآمرزم!»؛ سپس حضرت با دست به سينه مباركشان اشاره كردند و فرمودند: «به ولايت ما»؛ يعنى ايمان به توحيد و عمل صالح بهتنهايى كافى نيستند و با اهتداء به اهلبيت(عليهم السلام) و اقتداء به تعاليم و ارشادهاى ايشان تكميل مىشوند.
همچنين مرحوم كلينى در باب شناخت امام و مراجعه به ايشان از امام صادق(ع) روايت كرده است كه:
خداى تبارك وتعالى بندگانش را به راههاى هدايت خبر داده و براى ايشان در آن راهها، چراغهاى بلند قرار داده و به آنها خبر داده است كه چگونه راه بپيمايند و فرموده است: (وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً ثُمَّ اهْتَدىٰ) ؛ «و من آمرزگار آن كسانم كه توبه كرده و عمل صالح داشته و سپس راه هدايت پيمايد». همچنين فرموده است: (إِنَّمٰا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ) ؛ «خدا فقط از پرهيزكاران مىپذيرد». پس كسى كه از اوامر خدا باك داشته باشد، خدا را در حالى كه مؤمن به دين محمد(ص) است ملاقات كند. افسوس، افسوس، كه مردمى گذشتند و پيش از آنكه هدايت يابند، مردند و گمان بردند كه مؤمن هستند؛ ولى از آنجا كه نمىدانستند، مشرك بودند.
هر كه از در به خانه وارد شود، ره يافته و آنكه راهى غير از در را در پيش گيرد، راه هلاكت پيموده است. خدا اطاعت ولى امرش را به طاعت رسولش و طاعت رسولش را به طاعت