110خودش پيوند داده است، پس هر كه از واليان امر اطاعت نكند، خدا و رسولش را اطاعت نكرده و همين است اقرار به آنچه از طرف خداى عزوجل نازل شده است. ¹

از امام محمد باقر(ع) نيز نقل شده است كه فرمود:

روزى رسول خدا(ص) سواره از شهر بيرون شد و على(ع) همراهش پياده مى‌رفت. فرمود: اى اباالحسن! يا سوار شو يا برگرد؛ زيرا خدا به من دستور داده كه سوار شوى چون سوارم و پياده باشى چون پياده‌ام و بنشينى چون نشسته‌ام، جز در اقامه حد الهى كه بايد در آن نشست و برخاست كنى. خدا به من كرامتى نداده، جز آنكه مانندش را به تو داده؛ مرا به نبوت و رسالت مخصوص كرده و تو را در آن ولى من قرار داده است كه حدودش را اقامه كنى و در مشكلاتش قيام كنى. بدان كه مرا به راستى مبعوث به نبوت كرد؛ كسى كه منكر توست به من ايمان ندارد، و كسى كه كافر به توست به خدا ايمان ندارد. فضل تو از فضل من است و فضل من از خداست و اين است معنى قول خداى عزوجل كه مى‌فرمايد: (قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمّٰا يَجْمَعُونَ) بدان بايد شاد باشند؛ آن بهتر است از آنچه فراهم كنند. فضل خدا نبوت پيغمبر(ص) شماست و رحمتش، ولايت على‌بن‌ابى‌طالب(ع) است. فرمود: شيعه به نبوت و ولايت بايد شاد باشند و آن بهتر است از آنچه جمع كنند؛ يعنى مخالفان از اهل و مال و فرزند دنيا جمع مى‌كنند.

به خدا يا على! تو آفريده نشدى مگر براى آنكه خدا پرستيده شود و به‌وسيله تو نشانه‌هاى دين شناخته شود و راه كهنه اصلاح گردد. هر كه از تو جدا شد گمراه است و راهى به سوى خدا ندارد. اين است گفتار پروردگار عزوجل: (وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً ثُمَّ اهْتَدىٰ) ؛ «من هر كه را توبه كند و ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد، سپس هدايت شود، مى‌آمرزم». يعنى به ولايت تو.

پروردگار تبارك و تعالى به من دستور داده كه همان حقى كه براى من مقرر شده، براى تو مقرر كنم. حق تو بر هر كه به من ايمان آورده واجب است. اگر تو نبودى، حزب خدا شناخته