100بر خلاف ادعاى اين گروه ناچيز كه توحيد در عبادت را بغض و نفرت و قطع ارتباط با پيامبر(ص) و عترتشان معرفى مىكنند و ساختن قبر ايشان را شرك مىدانند، آيه 143 سوره مباركه بقره مىفرمايد: (وَ مٰا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنْتَ عَلَيْهٰا إِلاّٰ لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ) ؛ «و ما، آن قبلهاى را كه قبلاً بر آن بودى، تنها براى اين قرار داديم كه افرادى كه از پيامبر(ص) پيروى مىكنند، مشخص شوند».
همچنين آيه 37 سوره ابراهيم(ع) كه مىفرمايد: (فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ) ؛ «تو دلهاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز»، همراه آيه 23 سوره مبارك شورى كه مىفرمايد: (قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ) ؛ «بگو: من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمىكنم، جز دوست داشتن نزديكانم [اهل بيتم]»، لزوم مودت اهل بيت(عليهم السلام) را بيان مىدارد. از بارزترين مصاديق مودت اهل بيت(عليهم السلام) زيارت قبر پيامبر(ص) و عترتشان(عليهم السلام) است؛ يعنى اين آيه بعد از آيه قربى، دومين آيهاى است كه تصريح بر مودت و محبت اهل بيت(عليهم السلام) دارد؛ چراكه ابراز محبت به اهل بيت(عليهم السلام) و زيارت قبورشان، از فطرت انسانى نشأت مىگيرد.
يكى از شواهد فطرى بودن اين مسئله، اقدام اسماعيل(ع) است؛ زمانى كه پدرش ابراهيم(ع) براى زيارت و ديدار او با ساره خداحافظى كرد. اين داستان را علىبنابراهيم از پدرش از ابنابىعمير از أبان از امام صادق(ع) با اختلاف در برخى كلمات نقل كرده و در آخر آن آورده است:
هنگامى كه شوهرت اسماعيل آمد، به او بگو پيرمردى اينجا آمد و تو را توصيه كرد كه در خانهات را عوض كنى. مىگويد اسماعيل آمد و خود را بر جايگاه پدر انداخت و آنجا را مىبوسيد و مىگريست. 1
مجلسى نيز در بحار اينگونه نقل كرده است:
زمانىكه ابراهيم(ع) آمد و به در خانه اسماعيل رسيد، به همسرش گفت: شوهرت كجاست؟