101عرض كرد: براى صيد از خانه خارج شده و إن شاء الله تا لحظاتى ديگر باز مىگردد. شما از مركب پايين بيا (رحمت خدا بر شما باد)... تا اينكه ابراهيم(ع) فرمود: زمانى كه شوهرت آمد، سلامم را به او برسان و بگو: درگاه خانهات محكم و پابرجا باشد. زمانى كه اسماعيل(ع) آمد، بوى پدرش را حس كرد و به همسرش فرمود: آيا كسى نزدت آمد؟ عرض كرد: بله پيرمردى كه نيكوترين مردم در صورت و خوشبوترينشان بود آمد و اينگونه فرمود... و من سرش را شستم و اينجا جاى قدمهاى او در مقام است. اسماعيل(ع) به او گفت: او پدرم ابراهيم(ع) بوده است.
در نتيجه در وجود پيامبران نيز اين فطرت بشرى وجود دارد: «پس اسماعيل(ع) بر جاى پاى پدر افتاد و گريه كرد و آن را بوسه زد». اسماعيل(ع) چون داراى جايگاه پيامبران آگاه و از فطرت وحيانى برخوردار است، در نتيجه اين عمل او، توحيد محض و عبادت مخلصانه به درگاه خداى سبحان است.
آيا كسى مىتواند مدعى شود كه اسماعيل(ع) زمانى كه خود را بر جايگاه پدرش ابراهيم خليل(ع) انداخت و گريه كرد، مشرك شد و اين عمل او منافى توحيد به خدا بود؟
آغاز دعاى ندبه نيز به همين معنا اشاره دارد و جايگاه پيامبر اكرم(ص) را بيان مىدارد و اينكه اجر و مزد رسالت ايشان، محبت و مودت اهل بيتشان(عليهم السلام) است؛ همانطور كه آيه 23 سوره شورى مىفرمايد: (قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ) ؛ «بگو من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمىكنم، جز دوست داشتن نزديكانم [اهل بيتم]».
فرازى از دعاى ندبه
اى خدا چرا رسول بهسوى ما نفرستادى كه ما را از جانب تو به نصيحت ارشاد كند؟ و چرا پيشوا نگماشتى كه ما از آيات و رسولانت پيروى كنيم، پيش از آنكه به گمراهى و ذلّت افتيم. بنابراين در هر زمانى رسولى فرستادى تا آنكه امر رسالت به حبيب گراميت، محمد(ص) منتهى شد و چون تو، او را به رسالت برگزيدى، سيد و بزرگ خلايق بود و خاصه پيغمبرانى كه به رسالت انتخاب فرمودى و برتر از هر كس كه برگزيده توست و گرامىتر از تمام پيامبرانى كه