177اضطباع در نماز مكروه است، آن را شامل نماز طواف نشمردهاند و شمارى ديگر شامل آن نيز دانستهاند. 1 همچنين به باور مشهور در فقه شافعى، هنگام سعى ميان صفا و مروه نيز اضطباع مستحب است؛ زيرا به باور آنان، سعى گونهاى از طواف به شمار مىرود. 2 حنبليان، براساس سنت نبوى، تعميم حكم استحباب را مردود شمردهاند. 3
برخلاف اهل سنت، تنها اندكى از فقيهان امامى، از جمله شيخ طوسى 4 و عدهاى 5، استحباب اضطباع در طواف و حتى شمول اين حكم درباره سعى 6 را قبول دارند.
با اين همه، از آنجا كه اين سخنان به ادلهاى روشن و استوار مستند نيست، در منابع متأخرتر به آنها پرداخته نشده و به تدريج اين باور را كنار نهادهاند. حتى در استحباب رمل نيز در اين منابع مناقشه شده است؛ از جمله ضعف سند ادله، مانند مرسل بودن پارهاى از روايات، روايت نشدن آنها از طريق راويان شيعه و دلالت نداشتن برخى روايات نقل شده بر مدّعا؛ 7 براى مثال بر پايه برخى از روايات، 8 اقدام پيامبر گرامى(ص) در رمل و اضطباع، كارى زماندار و بر اساس مصلحتى موقت بوده، و حتى در سيره خود ايشان نيز پايدار نمانده است. از سيره امامان شيعه(عليهم السلام) نيز موسمى بودن اين احكام استنباط مىشود. 9 شمارى از فقيهان متأخر امامى، به صراحت، برهنگى شانه را با پوشيدن ردا، كه بر شخص محرم واجب است، ناسازگار دانستهاند. 10