142حاكم مخالف، دلالت دارد و اطلاق كلام امام(ع)، صورت علم به مخالفت با واقع را هم شامل مىشود و دعواى انصراف پذيرفته نيست. توضيح بيشتر در ذيل معتبره ابن مغيره از ابىجارود خواهد آمد.
روايت دوم: مرسله داودبن حصين
عَنْ أَبِيعَبْدِاللهِ(ع) أَنَّهُ قَالَ وَ هُوَ بِالْحِيرَةِ فِي زَمَانِ أَبِي الْعَبَّاسِ إِنِّي دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ قَدْ شَكَّ النَّاسُ فِي الصَّوْمِ وَ هُوَ وَ اللهِ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ يَا أَبَاعَبْدِاللهِ أَ صُمْتَ الْيَوْمَ فَقُلْتُ لَا وَ الْمَائِدَةُ بَيْنَ يَدَيْهِ قَالَ فَادْنُ فَكُلْ قَالَ فَدَنَوْتُ فَأَكَلْتُ قَالَ وَ قُلْتُ الصَّوْمُ مَعَكَ وَ الْفِطْرُ مَعَكَ. فَقَالَ الرَّجُلُ لأَبِيعَبْدِاللهِ(ع) تُفْطِرُ يَوْماً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ؟ فَقَالَ إِي وَ اللهِ أُفْطِرُ يَوْماً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ يُضْرَبَ عُنُقِي. 1
امام صادق(ع) مىفرمايد: «در زمان ابوالعباس سفاح، كه در حيره ساكن بودم، نزد ابوالعباس رفتم. آن روز يومالشك بود و مردم در مورد روزه شك داشتند؛ ولى به خدا قسم آن روز ماه رمضان بود. سلام دادم. وى به من گفت: يااباعبدالله، آيا امروز روزه هستى؟ وقتى ديدم سفرهاى در برابرش گسترده است، گفتم: نه. گفت: نزديك بيا و [با ما] غذا بخور. نزديك رفتم و غذا خوردم و گفتم: روزه با شماست و افطار هم با شماست». راوى از امام (ع) پرسيد: «يك روز از ماه رمضان را افطار كرديد»؟! حضرت فرمود: «يك روز از ماه رمضان را افطار كنم بهتر از اين است كه كشته شوم».
تقريب استدلال:
در اين روايت امام (ع) وقتى مىبيند در برابر ابوالعباس سفاح سفرهاى گسترده شده، مىفهمد خليفه روزه نيست. به همين دليل در جواب درخواست وى، با اينكه روزه بوده، روزه را افطار مىكند «أُفْطِرُ يَوْماً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ يُضْرَبَ عُنُقِي» و در جوابِ تعجب راوى از افطار روزه ماه مبارك رمضان « تُفْطِرُ يَوْماً مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ؟» ، علت افطار خود