102يا جميلبن درّاج از امام صادق(ع) نقل مىكند كه حضرت فرمودند:
يَنْبَغِي لِلْإِمَامِ أَنْ يُصَلِّيَ الظُّهْرَ مِنْ يَوْمِ التَّرْوِيَةِ بِمِنىً وَ يَبِيتَ بِهَا وَ يُصْبِحَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ ثُمَّ يَخْرُجَ 1
شايسته است كه امام نماز ظهر روز ترويه را در منا بهجا آورد و در همانجا بيتوته كند و به صبح برساند تا خورشيد طلوع كند. سپس [به سمت عرفات] خارج شود.
هرچند برخى قول به استحباب را مشهور دانسته و بر پايه آن، روايات دال بر استحباب را ترجيح داده و كلام شيخ طوسى(رحمه الله) را نيز توجيه كردهاند، 2 ولى با توجه به اينكه در اين مبحث، بنابر اشارهاى گذرا به برخى از احكام و تكاليف «اميرالحاج» است، فارغ از بيان ادله و اشكالات و ارزيابى نظريات، واضح است كه مطلق مطلوبيتِ «اقامه نماز ظهر روز ترويه در منا» براى «اميرالحاج» ثابت است.
2. ماندن در منا تا طلوع آفتاب روز عرفه
مستحب است اميرالحاج پس از ورود به منا، در روز هشتم ذىحجه، تا طلوع آفتاب روز عرفه در آنجا بماند و تا قبل از طلوع از آنجا خارج نشود. 3 محقق حلّى(رحمه الله) در «شرايع» مىنويسد: «بر اميرالحاج مستحب است تا طلوع خورشيد در منا بماند». 4
صاحب جواهر(رحمه الله) آن را «مستحب مؤكد» شمرده 5 و برخى نيز آن را واجب دانستهاند. 6