21در توحيد ربوبيت است. ازاينرو برخى علما در تقسيمبندىهاى خود توحيد را فقط به دو نوع تقسيم كردهاند: توحيد در معرفت و اثبات كه همان توحيد ربوبيت و اسما و صفات يا توحيد علمى است؛ و توحيد در طلب و قصد، كه توحيد عملى و همان توحيد در الوهيت است. 1
صاحب «شرح العقيدة الطحاويه» نيز مىنويسد:
التوحيد يتضمن ثلاث أنواع: أحدها: الكلام في الصفات والثاني: توحيد الربوبية، وبيان أن الله وحده خالق كل شيء. والثالث: توحيد الالهية، وهو استحقاقه سبحانه وتعالي أن يعبد وحده لا شريك له. 2
توحيد سه نوع است: «توحيد در صفات؛ توحيد در ربوبيت؛ يعنى اينكه فقط خداوند خالق هر چيزى است و توحيد در الوهيت؛ يعنى اينكه فقط خداوند شايسته عبادت و پرستش است.
در نقد اين ديدگاه و اين نوع تقسيمبندى بايد گفت كه در نگاه قرآنى بايد به يگانگى ذات خداوند معتقد باشى (توحيد ذاتى) و همه ما سوىالله را مخلوق او بدانى (توحيد در خالقيت) و تدبير و اداره امور عالم را مختص او بدانى (توحيد در ربوبيت) و بر اين باور باشى كه لزوم بندگى و فرمانبردارى فقط مختص اوست (توحيد در عبادت). توحيد خالقيت و ربوبيت، گاهى ذيل عنوان توحيد افعالى جاى مىگيرد؛ زيرا خلق و تدبير هر دو از مقوله تأثيرند و براساس تعاليم قرآنى، تنها مؤثر مستقل در هستى خداوند است.