122وهابيان از جمله كسانى هستند كه تمام الفاظى را كه در آيات و روايات به كار رفته است، حقيقت دانسته و هرگونه مجاز در قرآن را منكر شدهاند.
محمد بن أحمد الحمد، ديدگاه علماى اهل سنت در وقوع مجاز در قرآن و لغت را در سه قسم جمعبندى كرده است: وقوع مجاز در لغت و قرآن؛ انكار مجاز در لغت و قرآن؛ وقوع مجاز در لغت و انكار آن در قرآن. 1
او گفته است: «جمهور علما، از مفسرين، اصوليين، لغويين، بلاغيين و غير آن معتقد به قول اولاند». او حتى از يحيى بن حمزه علوى نيز نقل اجماع كرده است. وى، ابواسحاق فرائينى از قدما، و ابنتيميه و ابنقيم جوزيه را از متأخرين، معتقد به ديدگاه دوم و برخى ديگر از جمله محمد امين شنقيطى را از معاصرين، طرفدار ديدگاه سوم معرفى كرده است. 2
ابنعثيمين كه خود از مخالفان مجاز در قرآن به شمار مىرود، گفته است:
اكثر متأخرين وجود حقيقت و مجاز در قرآن و غير قرآن را پذيرفتهاند. اما برخى علما فقط منكر وجود مجاز در قرآن هستند و برخى نيز منكر وجود مجاز در قرآن و غير قرآن هستند. 3
او مدعى است ابنتيميه و ابنقيم جوزيه با ادله متعدد و قوى، توانستهاند ريشه قرآنى نداشتن اصطلاح حقيقت و مجاز را اثبات كنند. 4
ابنعثيمين اعتقاد به مجاز را مستلزم نفى حقايقى مىداند كه در قرآن اثبات شده است. 5 وى به منظور ابطال نظر قائلين مجاز در قرآن، به فرمايش پيامبر اكرم(ص) درباره