60بيانكننده يك معناى واحد هستند يا اينكه به لوازم آن معنا اشاره دارند و آن معناى واحد، ظهور يا ارائه يك حقيقت است 1، در حالى كه اين حقيقت هميشه آشكار نيست.
نمادها به عنوان زبانى براى توسعه مفاهيم و گسترش ادراكات مشترك و نيز تعميق معانى و مفاهيم در عرصه ارتباطات 2جايگاه ويژهاى دارند. گستردگى دنياى نمادها و جلوههاى گوناگون آن در اشيا، اعداد، حروف، رنگها، نامها و شكلها و بستر مناسبى كه براى فضاسازى ايجاد كرده، ظرفيتهاى تبليغى وسيعى در تبيين و انتقال پيام ايجاد نموده است. از اين روست كه نماد در انتقال فرهنگى، جايگاه ويژهاى دارد 3 و در طول تاريخ به عنوان ابزارى براى ايجاد ارتباط از آن استفاده شده است. 4
اس. پيرسيس، پدر علم نمادشناسى مدرن، معتقد است نمادها به عنوان رسانهاى عمومى بين تفكر مردم و جهان عمل مىكنند 5 و ارنست كاسيرر، استفاده از نماد را يكى از ويژگىهاى اختصاصى انسان مىداند. 6
ويژگىهاى مفهومى نماد در انتقال معانى، بهويژه معانى انتزاعى، جايگاه و كاركرد ويژهاى را براى آن در تبليغ و انتقال معنا ايجاد كرده است. سيره تبليغى پيامبر اكرم(ص) نيز از اين حيث بسيار غنى و قابل تأمل است. 7 آنچه كه ظرفيتهاى تبليغى نماد را مهم