63
ادله قول سوم
براساس اين قول، جمرات ستونهايى بودهاند كه شبيه آن را به شكل استوانههايى سنگى در مرزهاى حرم به نام «انصاب الحرم» مىتوان يافت.
ادله اين قول، مجموعهاى از گزارشهاى تاريخى و قراين جغرافيايى و عقلايى و مساعدت معناى لغوى و استفاده از روايات است.
كلمات فقها در اين قول بسيار است، اما صريحترين آنها كلام ابنبراج (متوفاى 481 ه .ق) است:
فإذا أراد الحاج رمي الجمار بهذه الحصيات، فينبغي ان يكون على طهر، و يقف متوجها الى القبلة، و يجعل الجمرة عن يمينه، و يكون بينه و بينها مقدار عشرة أذرع إلى خمسة
عشر ذراعا من بطن الميل، و يأخذ الحصاة فيضعها على باطن إبهامه و يدفعها بالمسبحة، و قيل بل يضعها على ظهر إبهامه و يدفعها بالمسبحة. 1
هنگامىكه حاجى خواست جمرات را با سنگريزهها رمى كند، شايسته است كه با وضو باشد و رو به قبله كند و جمره را در سمت راست خود قرار دهد و بين او و وسط ميل و ستون جمره ده الى پانزده ذرع فاصله باشد و... .
كلام شهيد اول در رسالهاش چنين است: «و الجمرة اسم لتلك البنية، فلو زالت ثمّ جدّدت رماها. 2«(جمره اسم بناى موجود است كه اگر از بين رود و دوباره بازسازى شود، رمى مىشود».
1. گزارشهاى تاريخى
الف) قرار دادن بت توسط عمرو بن لحى بر روى جمرات؛ با توجه به اين گزارش، حقيقت جمرات چيزى فراتر از توده سنگريزه بوده است كه قابليت قرار دادن سنگ