200
4. استدلال به روايات براى وجوب بيتوته در منا
روايات اين مسئله را مىتوان به سه دسته تقسيم نمود:
دسته اول: رواياتى كه از ترك بيتوته در منا نهى مىكند؛ اين روايات به روشنى و صراحت وجوب بيتوته در منا را كه بر معناى لغوى (گذراندن حداقل قسمتى از شب در جايى) حمل مىشود، ثابت مىكند؛ البته با قيد نيمه اول يا نيمه آخر شب ماندن در منا كه در برخى از روايات آمده و مقيِّد روايات مطلق امر به بيتوته در مناست.
يك - صحيح صفوان و ابن ابىعمير از معاوية بن عمار:
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنْ صَفْوَانَ وَ ابْنِ أَبِيعُمَيْرٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِاللهِ(ع) قَالَ: «لَا تَبِتْ لَيَالِيَ التَّشْرِيقِ إِلَّا بِمِنىً فَإِنْ بِتَّ فِي غَيْرِهَا فَعَلَيْكَ دَمٌ وَ إِنْ خَرَجْتَ أَوَّلَ اللَّيْلِ فَلَا يَنْتَصِفْ لَكَ اللَّيْلُ إِلَّا وَ أَنْتَ بِمِنىً إِلَّا أَنْ يَكُونَ شُغُلُكَ بِنُسُكِكَ أَوْ قَدْ خَرَجْتَ مِنْ مَكَّةَ وَ إِنْ خَرَجْتَ نِصْفَ اللَّيْلِ فَلَا يَضُرُّكَ أَنْ تُصْبِحَ بِغَيْرِهَا» قَالَ وَ سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ زَارَ عِشَاءً فَلَمْ يَزَلْ فِي طَوَافِهِ وَ دُعَائِهِ وَ فِي السَّعْيِ بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ حَتَّى يَطْلُعَ الْفَجْرُ قَالَ: «لَيْسَ عَلَيْهِ شَيْءٌ كَانَ فِي طَاعَةِ اللهِ». 1
امام صادق فرمود: «در شبهاى تشريق در جايى جز منا شب را سپرى نكن و اگر در جاى ديگرى ماندى، يك كفاره بر تو واجب مىشود و اگر اول شب از منا خارج شدى، قبل از نيمه شب به منا برگرد؛ مگر اينكه گرفتارى و اشتغالت مربوط به اعمال حجت باشد، يا اينكه از مكه خارج شده باشى، و اگر نيمه شب از منا بيرون رفتى، ديگر اگر شب را در جايى غير منا به صبح رساندى، به تو ضررى نمىرسد». معاوية بن عمار مىگويد و از آن حضرت درباره مردى پرسيدم كه قبل از نيمه شب به مكه براى انجام دعا رفته و تا صبح مشغول عبادت و طواف و دعا و سعى بوده تا اينكه فجر طلوع كرده است، حضرت فرمود: «چيزى بر او نيست؛ چراكه مشغول اطاعت خداوند بوده است».