173از امام صادق(ع) درباره كسى پرسيدم كه [از منا براى تكميل اعمال حج] به زيارت كعبه رفته، درحالىكه هنوز سرش را نتراشيده است. فرمود: «سرش را در مكه مىتراشد و موهايش را به منا مىفرستد و چيزى بر عهدهاش نيست».
سند روايت
در سند اين روايت، مفضل بن صالح وجود دارد كه در كتاب منسوب به ابن غضائرى، متهم به جعل حديث و غلو است و نجاشى نيز عبارتى دارد كه نشان دهنده عدم وثاقت وى است. 1 اما عبارت نجاشى درباره مفضل كه در ذيل ترجمه جابر بن يزيد جعفى آمده، مشعر به اتهام غلو است و اين اتهام در موارد بسيارى، براساس ملاكهاى قدما در مورد غلو است كه براى ما پذيرفته نيست.
در مجموع به قرينه توثيقات عامهاى چون نقل اصحاب اجماع، نقل مشايخ ثلاث، ابن ابىنصر بزنطى، صفوان بن يحيى 2 و ابن ابىعمير، 3 از مفضل و كثرت نقل اجلّا از
وى، روايتش قابل اعتماد است.
دلالت روايت
اين روايت تكليف كسى كه پس از مناسك منا، بدون حلق كردن به مكه برگشته، تراشيدن سر در مكه و فرستادن موهايش به منا دانسته، بدون اينكه كفارهاى بر وى واجب باشد. از آنجا كه اين روايت مطلق است، با ظهور بدوىاش، شامل موارد مختلف نسيان، جهل و عمد، و امكان بازگشت و عدم آن، مىشود و با ادلۀ وجوب حلق و تقصير در منا تعارض مىكند. بنابراين براى رفع تعارض ميان اين روايت و روايات وجوب رجوع به منا، اين روايت بر موارد عدم امكان رجوع به منا يا عذرهاى