172 سند روايت

طريق شيخ صدوق به ابن مسكان شامل اجلّايى است كه توثيق همه آنان در اين نوشتار گذشته است و اين طريق صحيح مى‌باشد. ¹ ابوبصير نيز به قرينه نقل از امام صادق(ع) مردد بين دو ثقه است. بنابراين مى‌توان حكم به صحت روايت كرد.

دلالت روايت

امام كسى را كه براى ذبح، به ديگرى نيابت داده و مى‌خواهد در مكه حلق كند، مجاز به انداختن مو در غير منا ندانسته‌اند. دلالت اين روايت بر مطلوب، مشروط به تفسير القاء الشعر به حلق است، اما قرينه‌اى براى اين حمل نيست. بنابراين، اين روايت به تنهايى بر مطلوب دلالت نمى‌كند.

مجلسى اول نيز القاء الشعر را به معناى خودش تفسير كرده است، ² اما برخى ديگر از علما القاء الشعر را كنايه از حلق گرفته‌اند. ³

بررسى روايات معارض

رواياتى وجود دارد كه توهم تعارض وجوب حلق يا تقصير در منا را دارد كه بايد اين تعارض بدوى را بررسى كرد:

1. روايت ابوجميله از أبوبصير

وَ رَوَى الْحُسَيْنُ بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ أَبِي‌بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِاللهِ(ع) فِي رَجُلٍ زَارَ الْبَيْتَ وَ لَمْ يَحْلِقْ رَأْسَهُ قَالَ: «يَحْلِقُهُ بِمَكَّةَ وَ يَحْمِلُ شَعْرَهُ إِلَى مِنًى وَ لَيْسَ عَلَيْهِ شَيْء». ⁴