182 مرد خراسانى كه يك ليوان آب برايش آورد.

منصور آنان را به‌سمت هاشميه برد. بين راه، برخى از آنان جان دادند. در كوفه دستور داد تا آنان را در كاخ ابن‌هبيره، واقع در شرق كوفه، زندانى كنند. نخستين كسى كه ميان آنان از دنيا رفت، عبدالله بن حسن بود. برادر او، حسن بن حسن ابن على(ع)، بر او نماز خواند و بعد از گذشت شصت روز، منصور دستور داد تا كاخ را روى آنان خراب كنند. در نتيجه، تمامى آنان از دنيا رفتند.

در 28 جمادى الاخر يا اول رجب سال 145 ه .ق/ 762م، ذوالنفس الزكيه در مدينه انقلاب كرد. به محض اينكه والى آنجا خبر شورش او را شنيد، فورى تعدادى از حسينى‌ها و قريشى‌ها را دستگير كرد كه امام صادق(ع) در رأس آنان بود. «ابن‌مسلم ابن عقبه مرى» به كشتن آنان اشاره نمود. حسين بن على بن حسين بن على(عليهم السلام) به او اعتراض كرد و گفت: «به خدا قسم! چنين نيست. ما فرمانبرداريم». ¹ ذوالنفس الزكيه به سرعت بر والى مدينه غلبه پيدا كرد و او را زندانى نمود. بر بيت‌المال تسلط پيدا كرد و كسانى را كه زندانى بودند، آزاد كرد.

تصوير شماره 42. نمايى زيبا از گنبد طلاى ضريح مطهر.