251در مقام ترجيح يك روايت بر ديگرى چيست و دوم اينكه آيا چنين شهرتى در طرف اخبار ذهاب وجود دارد يا خير.

در كتب اصول سه نوع شهرت مطرح شده است: ¹

1. شهرت روايى: مراد از شهرت روايى اشتهار روايتى بين روات احاديث است. برخى از اصوليون مراد از ترجيح به شهرت را شهرت روايى دانسته‌اند. دليل اين امر اين است كه روايت مقبوله عمربن‌حنظله كه مرجحات را بيان نموده است، ناظر به چنين شهرتى است، نه شهرت عملى يا فتوايى كه مربوط به عصر فتوا و نگارش كتب مبسوط فقهى است. ² البته اين نظر، يك قول در مسئله است و آراى ديگرى مطرح است كه طرح آن در اينجا بايسته نيست.

2. شهرت عملى: اگر روايت يا روايات خاصى مستند فتواى مشهور فقهاى متقدم قرار گرفته باشد، آن روايت داراى شهرت عملى خواهد بود. برخى از اين قسم به شهرت استنادى ياد كرده‌اند. ³ در بحث جابر بودن ضعف سند، سخن از چنين شهرتى است.

3. شهرت فتوايى: مجرد اشتهار يك فتوا ميان فقها، بدون استناد آن به روايت خاص را شهرت فتوايى خوانده‌اند. درمورد حجيت اين قسم شهرت و دخول آن، در ظنون خاصه بحث شده است.

بله، اگر از مرجحات منصوصه به غير منصوصه تعدى نماييم، شهرت عملى و فتوايى نيز مرجح محسوب مى‌گردند. ⁴ درعين حال، اين مسئله مورد اتفاق اصوليان