250روايات را به كمك يك يا چند مرجح فوق ترجيح داده‌اند. ¹ گفتنى است تنها برخى قائلان به ذهاب، به ترجيح دسته‌اى بر دسته ديگر روى آورده‌اند؛ چراكه معتقدان به استتار، روايات ذهاب را بدون هيچ دغدغه‌اى بر علاميت، احتياط موضوعى و استحباب حمل نموده‌اند و برخى از قائلين به ذهاب حمره نيز به وجوه جمع، مانند حمل مطلق بر مقيد و مجمل بر مبين، اكتفا نموده‌اند.

وجه اول - ترجيح روايات ذهاب حمره از باب موافقت با مشهور (مرجح صدورى)

برخى قائلان به ذهاب اين وجه را مطرح ساخته ²و بعضى ديگر از شهرت به‌عنوان مؤيدِ ترجيح اخبار ذهاب ياد كرده‌اند. ³

عده‌اى ديگر شهرت روايى را در هر دو دسته، محقق دانسته، ولى شهرت عملى را تنها شامل روايات ذهاب حمره مى‌دانند:

... اشهر بودن روايى در هر دو دسته محقق است؛ چون هر دو طايفه نزد روات مشهور است. شهرت عملى نيز تا به حد اعراض از طايفه مقابل نرسد، اعتبارى ندارد؛ با اينكه چنين شهرتى در طرف روايات ذهاب وجود دارد؛ چون قول به استتار به طبقه اول از فقها كه عملشان جابر سند است، جز كاتب، صدوق، سيد مرتضى، شيخ طوسى، سلار و قاضى، نسبت داده نشده است؛ با اينكه عبارات ايشان صريح در اين معنا نيست. بنابراين شهرت يا اشهريت در اخبار ذهاب است. ⁴

نقد و بررسى

براى نقد و بررسى اين وجه بايد به دو سؤال پاسخ دهيم؛ اول اينكه مراد از شهرت