197جملگى نقل كرده‌اند و از اين جهت ممكن است براى كسى اطمينان به صدور روايت حاصل شود. برخى نيز قراين داخلى روايت، عمل اصحاب و اعتبار را شاهد صدق آن دانسته‌اند. ¹

ب) بررسى دلالى

با وجود ضعف سندى، اين روايت در كلامِ جمع كثيرى از فقها و محدثين، در زمره روايات دال بر ذهاب حمره مشرقيه قرار گرفته است. ²

اين روايت از دو بخش تشكيل شده است: قسمت اول روايت بيانگر وقت مغرب است و آن را زمان ذهاب حمره از طرف مشرق معرفى مى‌نمايد. بخش ديگر روايت به تعليل اين رويداد پرداخته، آن را نتيجه غيبوبت شمس برمى‌شمارد. اطلال به معنى اشراف است ³ و مراد از اطلال مشرق بر مغرب، اشراف نقطه مشرق و مغرب نيست؛ چراكه هم‌ترازى اين دو نقطه واضح است؛ بلكه مراد از مشرق ناحيه مشرق و محل تشكيل حمره است. چنين موضعى نسبت به نقطه غروب خورشيد اشراف دارد. ⁴ اين معنا از بالا قرار دادن يك دست توسط امام(ع) در روايت و نيز صدر روايت

(إِذَا ذَهَبَتِ الْحُمْرَةُ مِنَ الْمَشْرِق) كاملاً روشن است؛ چراكه