178صادق(ع) نيست؛ با اين توضيح كه در زمان حضرت ممكن است، به جهت توسعه شهر و به دنبال آن عدم تيقن به سقوط قرص يا مرسوم بودن مقدارى احتياط و تأخير استحبابى يا قطع استصحاب يوم، ايشان يا عموم مردم نماز مغرب را با كمى تأخير اقامه مى‌كردند.

نتيجه اينكه روايت محل بحث دلالت روشنى بر لزوم ذهاب حمره مشرقيه و عدم كفايت استتار شمس ندارد.

روايت چهارم: صحيحه يونس بن يعقوب

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِالله(ع): مَتَى تُفِيضُ مِنْ عَرَفَاتٍ؟ فَقَالَ: إِذَا ذَهَبَتِ الْحُمْرَةُ مِنْ هَاهُنَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى الْمَشْرِقِ وَإِلَى مَطْلَعِ الشَّمْسِ. ¹

به امام صادق(ع) عرضه داشتم: چه زمانى از عرفات افاضه مى‌فرماييد؟ با دست خود به طرف مشرق و محل طلوع خورشيد اشاره كردند و فرمودند: هنگامى كه حمره از آنجا برود.

الف) بررسى سندى

سند روايت چنين است: «سَعْدُ بْنُ عَبْدِالله عَنْ مُوسَى بْنِ الْحَسَنِ عَنْ محمد بْنِ عَبْدِالْحَمِيدِ الْبَجَلِيِّ وَالسِّنْدِيِّ بْنِ محمد الْبَزَّازِ عَنْ يُونُسَ بْنِ يَعْقُوبَ».

طريق شيخ(رحمه الله) به سعد بن عبدالله قبلاً بيان و صحت آن اثبات شد. موسى بن الحسن از اجلا و ثقات است ² و سندى بن محمد ³ و يونس بن يعقوب ⁴ نيز توثيق