127

ب) بررسى دلالى

امام(ع) در اين روايت خواندن نماز ميت را در زمان احمرار شمس رد كرده است؛ چراكه زمان احمرار شمس را يا زمان نماز مغرب دانسته و يا نزديك به مغرب؛ به‌نحوى‌كه هنگام اشتغال به نماز ميت، وقت نماز مغرب داخل مى‌گردد. در ادامه، با وجوب شمس، امر به خواندن نماز مغرب و سپس نماز ميت شده است.

درمورد واژه «وجب» قبلاً بيان شد كه ابن‌فارس ريشه «و ج ب» را اين‌گونه معنا نموده است: «اصل واحدى است كه بر سقوط و واقع شدن و قرار گرفتن چيزى بر زمين دلالت دارد». ¹ پس «وجبت الشمس» به معناى قرار گرفتن خورشيد و سقوط شمس است كه با فرورفتن در افق حاصل مى‌شود، در كتب ديگرِ لغت نيز همين‌گونه معنا شده است. ²

روايت يازدهم: صحيحه دوم عبد الله بن سنان

عَنْ أَبِي عَبْدِ الله(ع) قَالَ: لِكُلِّ صَلَاةٍ وَقْتَانِ وَاول الْوَقْتَيْنِ أَفْضَلُهُمَا؛... وَوَقْتُ الْمَغْرِبِ حِينَ تَجِبُ الشَّمْسُ إِلَى أَنْ تَشْتَبِكَ النُّجُومُ وَلَيْسَ لِأَحَدٍ أَنْ يَجْعَلَ آخِرَ الْوَقْتَيْنِ وَقْتاً إِلَّا مِنْ عُذْرٍ أَوْ عِلَّة. ³

از امام صادق(ع) نقل شده است كه فرمودند: هر نمازى دو وقت دارد و اول از اين دو وقت افضل است؛ ... وقت نماز مغرب از زمان سقوط شمس تا اشتباك نجوم بوده و كسى نبايد آخر وقت را وقت نماز بداند، مگر براى مريض و معذور.

الف) بررسى سندى

سند اين روايت مانند سند روايت اول است: «الْحُسَيْنُ بْنُ سَعِيدٍ عَنِ النَّضْرِ وَفَضَالَةَ عَنِ