128
ابْنِ سِنَانٍ» كه صحت و اعتبار آن بيان شد. با اين تفاوت كه در اين سند، در طبقه نضر بن سويد، فضالة بن ايوب وجود دارد كه ايشان نيز از ثقات است. 1
ب) بررسى دلالى
در اين روايت نيز زمان نماز مغرب وجوب شمس معرفى شده است و همانطوركه بيان شد، وجوب شمس و سقوط شمس از جهت معنا متحدند. بنابراين دلالت روايت بر قول اول، يعنى كفايت استتار قرص، روشن است.
روايت دوازدهم: موثّقه عبدالله بن سنان
عَنْ أَبِي عَبْدِالله(ع) قَالَ: وَقْتُ الْمَغْرِبِ مِنْ حِينٍ تَغِيبُ الشَّمْسُ إِلَى أَنْ تَشْتَبِكَ النُّجُومُ. 2
از امام صادق(ع) نقل شده است كه فرمودند: وقت نماز مغرب از زمان غيبوبت خورشيد تا اشتباك نجوم مىباشد.
الف) بررسى سندى
سند روايت چنين است: «عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ عَبْدِالله بْنِ سِنَانٍ».
سند اين روايت معتبر است؛ چراكه مراد از ضمير، به قرينۀ روايات قبل، محمد ابن حسن بن سماعه بوده است كه توثيق وى و صحت طريق شيخ به او بيان شد. وثاقت عبدالله بن سنان هم ذيل روايت اول گذشت. محمد بن زياد هم همان ابنابىعمير است كه از اجلا و ثقات است. 3 بنابراين روايت معتبر است؛ ولى به دليل واقفى بودن ابن سماعه از آن به موثقه ياد مىكنيم.