112«فب مار» مىگويد: «در پايان سال 1970م، حزب بعث دستكم 86 نفر را اعدام، و تعداد بىشمار ديگرى را زندانى كرده بود». 1
رژيم بعث در سراسر دهههاى 1970 و 1980م با خشونتى بىرحمانه، اسلامگرايان شيعى را به همراه خانواده، هواداران و روحانيانى كه هدايت معنوى آنان را بر عهده داشتند، هدف قرار مىداد. سركوبى اعضاى حزبالدعوه نمونهاى از اين بىرحمىها بود. البته اين سركوب، تنها به الدعوه يا شيعيان متدين محدود نمىشد، بلكه كل جامعه شيعه را فرامىگرفت.
عمليات اخراج اجبارى خانوادههاى شيعى در دهه هفتاد آغاز شد؛ يعنى زمانى كه هزاران تاجر شيعى، برخلاف تابعيت عراقىشان، ايرانىتبار خوانده شدند. حكومت، شركتها، اموال و مستغلات آنان را ضبط، تابعيتشان را لغو، و آنان را به همراه خانوادههايشان در مرز ايران رها كرد. با برآوردى محتاطانه مىتوان گفت، حكومت بعث از سال 1970 تا سال 1981م، 150/000 نفر را اخراج كرده است. با برخورد شديد بعثىها عليه شيعيان، و در پى اعدام محمدباقرصدر و روحانيان ديگر در سال 1980م، و آغاز جنگ ايران و عراق، شمار زيادى از روحانيان عراقى به همراه بسيارى از طرفدارانشان رهسپار ايران شدند.
رژيم بعث در سالهاى اول جنگ، بسيارى از شيعيان را اذيت مىكرد. ولى با از دستدادن برترى نظامى خود در سال 1983م، ناچار به اصلاح رفتار خود شد. رژيم دريافت كه بايد وفادارى شيعيان را كه تعداد بسيارى از سربازان و افسران درجهدار نيروهاى مسلح عراق نيز از آنان