110مليتگرايى عربى بعثى، آنگاه كه در مرحله انقلابى بود، توجه شيعيان جوان ناراضى را در حد بسيار كمتر از كمونيسم، به خود جلب مىكرد. در عين حال با به قدرترسيدن حزب بعث در سالهاى 1963 و 1968م، حضور شيعيان در آن بهشدت كاهش يافت و رهبران شيعى كنار نهاده شدند. درحالىكه در سال 1963م، شش تن از سيزده عضو فرماندهى منطقهاى بعث شيعه بودند، در سال 1970م هيچ عضو شيعى در آن حضور نداشت. همچنين درحالىكه در شوراى فرماندهى انقلاب در سال 1963م، شش نفر از هجده نفر شيعه بودند، در شوراى پانزده نفرى فرماندهى انقلاب بعث در سال 1968م، حتى يك عضو شيعه حضور نداشت.
پس از سال 1964م، شيعيان به مرور تمام امتيازات سياسى خود را كه طى دهههاى 1940 و 1950م، و در دوران كوتاه رژيم «عبدالكريم قاسم» در سالهاى 1958 تا 1963م، به دست آورده بودند، از دست دادند. پس از سال 1969م، حكومت جديد بعثى، محدوديتهاى فراوانى در زندگى مذهبى و فرهنگى شيعيان ايجاد كرد كه مصادره موقوفات، تعطيلكردن مدارس علميه و ممانعت از اجراى مراسم مذهبى، نمونهاى از آنهاست. 1
با اين همه، طى دهه 1970م، حكومت عراق تصميماتى گرفت كه بر آينده عراق تأثيرگذار بود: پيشنويس قانون اساسى موقت جديد ارائه شد، توافقنامهاى سرنوشتساز مبنى بر خودمختارى كردها امضا شد كه