105آيتالله العظمى ميرزا محمدتقى شيرازى در نوامبر 1919م فتوايى مبنى بر حرمت انتخاب افراد غيرمسلمان براى حاكميت بر عراق صادر كرد و فرمود: «هيچكس جز مسلمان حق ندارد بر مسلمان حكومت كند». 1 وى در آگوست سال 1920م، فتواى ديگرى را عليه انگليس صادر كرد كه انقلاب 1920م عراق را شكل داد. البته اين انقلاب پس از گذشت چند ماه به شكست انجاميد. از اين به بعد بود كه دولتهاى حاكم بر عراق، نحوه تعامل خود را با شيعيان رقم مىزدند. همچنين اين حركت باعث شد كه دولتهاى حاكم، در دورههاى مختلف، براى كاهش حضور شيعيان در عرصههاى مختلف، تلاش جدى كنند. برخلاف نقش اساسى شيعيان در تحولات عراق، آنان همواره از دسترسى به قدرت محروم بودهاند.
در سال بعد (1921م)، شيخ محمد خالصى فتوايى مبنى بر رهايى از هرگونه قيد و بند و دخالت بيرونى صادر كرد. ايشان در آوريل سال 1922م كنفرانسى را با حضور دويست نفر از شخصيتهاى مهم شيعه برگزار كرد كه در آن، موارد زير مطرح شد:
1. استقلال سياسى كامل عراق و پايانيافتن سلطه انگليس؛
2. تشكيل فورى مجلس ملى؛
3. انتخاب نيمى از وزراى كابينه از بين شيعيان؛
4. انتخاب نيمى از قواى اجرايى و مقامات دولتى از شيعيان؛
5. اعلام جهاد عليه وهابيان. 2