159
نقد ششم: انكار وسايل و اسباب مشروع تكوينى و معنوى
وهابيان مى‌گويند كه شيعه در عبادت براى خدا شريك قائل است؛ زيرا آنان به شفيعان و اسباب معتقدند.
بى‌شك انكار وسايل مادى و معنوى، مخالف تعاليم كتاب و سنت و عقل است. در واقع همه نعمت‌ها و الطاف خداوند از جمله هدايت، تعليم و نجات بندگان با اسباب خاص خود انجام مى‌شود. مگر قرآن، رسول اكرم(ص) و جبرئيل امين واسطه رساندن وحى نيستند؟! مگر نماز و روزه وسايل بندگى نمى‌باشد؟! مگر دستگيرى و هدايت و شفاعت پيامبر(ص) انكار شدنى است؟!
براى بطلان ادعاى وهابيان، اين حكم صريح خدا كافى است كه مسلمانان را امر مى‌كند كه نزد رسول خدا بروند و از او بخواهند تا برايشان استغفار كند: ...وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً (نساء: 64).
يا اين حكم خداوند كه به آوردن وسيله امر مى‌كند و مى‌فرمايد: وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ .... 1اگر قرآن، پيامبر و اوليا وسيله نيستند، شما چگونه هدايت شده‌ايد؟! آيا در اينجا هم ادعا مى‌كنيد بدون هيچ وسيله‌اى از خدا كمك و هدايت خواسته‌ايد؟!
نقد هفتم: عدم درك معناى دقيق توسل و طولى‌بودن فاعليت غيرخدا
وهابيان با استناد به آيه (فَلاٰ تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ ) 2