44معاندين را نشانه گرفته است. صدام با همه وحشىگرىاش نتوانست ياد و نام حسين را از دل مردم ببرد و اينك كه سالهاست طاغوتش درهم شكسته، اين شبپرههاى كورباطنى كه شبانه و مخفيانه عمل مىكنند، نيز نخواهند توانست با ترور و ايجاد وحشت و انفجار، در شعائر و آيينهاى حسينى اخلال كنند.
مستضعفان شيفته سيدالشهدا (ع) سرسختتر از آنند كه اينگونه اعمال در عزم و ارادهشان مؤثر افتد. برنامهها و اهداف و فرهنگ ايشان در مقايسه با آن ناصبىهاى نادان و آدمكش، بسيار برتر و متعالىتر است و خود باشرافتتر و خوددارتر از آنند كه به اعمال پست و حقيرانه و سطحىاى چون ترور و انفجار و آدمكشى ناحق دست بزنند.
دوستداران ابىعبدالله (ع) در روشنايى روز چنين اجتماع ميليونى را برپا مىكنند و عقايد راستين و انديشههاى پاك خود را فرياد مىزنند و با بلندترين و رساترين صدا، ولايت و مودّت خود نسبت به اشرف مخلوقات، يعنى حضرت محمد (ص) و خاندان پاكش (عليهم السلام) را ابراز مىدارند و در پرتو تعاليم قرآن و اهلبيت (عليهم السلام) راه اسلام را خواهند پوييد.
اين تظاهرات و راهپيمايى مردمى، به اين شكل و روش و با اين هدف بلند و والا چيزى است كه اهل دنيا را به حيرت و شگفتى واداشته و مردم به حقيقت تشيع و روحيه پايدارى و مقاومت و محبت در آن پى بردهاند. همچنين اين تجمع عظيم نشان مىدهد كه شيعيان در اينكه بايد با مديريتى قوى و سازماندهى تشكيلاتِ خود، از اصول و عقايد خويش محافظت كنند، ديدگاه واحد دارند؛ چندان كه قدرتمندان و حاكمان خودسر و زورگو نتوانند در اين تشكيلات نفوذ كنند و اثر بگذارند، و اين همه از سر اقتدا به قيام حسينى و اهداف و نتايج آن است؛ چون اين قيام، مستند به امام حسين (ع) است كه پيشوايى الهى بود، نه پادشاه و خليفه و حاكم نظامى؛ بلكه الگو و سرمشق و حقطلبى الهى و اصلاحگرى دينى بود و همه آنچه داشت را در راه خدا تقديم كرد و خداوند به پاداش اين اخلاص و فداكارى، ولايت و محبت مؤمنان نسبت به او و به قيام و نهضتش را عطا فرموده و چنان منزلت و مكانت عظيم و قدرتى به او بخشيده كه مىتواند هر ساله مردم را در چنين گردهمايى باشكوه و بىنظيرى گرد آورد.