364براى پيادهروى از نجف تا كربلا دو مسير وجود دارد كه يكى معروف به «طريق جدول» است و حدود سى كيلومتر دورتر از راه معمولى است و معمولاً علما از قديم تاكنون از آن مسير مىروند؛ ولى ما از راه معروف كه همان جاده اصلى ماشينرو نجف تا كربلاست، رفتيم كه حدود 85 كيلومتر است. اين جاده داراى چهار مسير است كه يك راه مخصوص پيادهروهاى نجف به كربلا و يك جاده هم مخصوص پيادهروهاى از كربلا به نجف است كه بيشتر در ايام شهادت پيامبر اكرم (ص) و امام حسن مجتبى و امام رضا (عليهما السلام) از كربلا به نجف مىروند و دو جاده هم در وسط آن دو واقع شده كه مسير رفتوبرگشت ماشينها مىباشد. در ايام پيادهروى اربعين، مسير پيادهروها و ماشينهاى نجف به كربلا هر دو به زائران پياده اختصاص يافته بود و ماشينها از جاده ماشينرو از كربلا به طرف نجف مىرفتند و ماشينهاى راهى نجف از پيادهروى كربلا به نجف استفاده مىكردند.
در بين راه نجف و كربلا در بعضى از منزلها و موكبها زائران ايرانى بسيارى را مىديديم كه از شهرها و روستاهاى مختلف آمده بودند؛ از جمله به گروهى 45 نفره رسيديم كه از يكى روستاهاى استان لرستان آمده بودند. سه نفرشان سال گذشته از همان روستا تا كربلا كه بيش از 1100 كيلومتر است را پياده آمده بودند.
زائران از كشورهاى مختلف دنيا و با فرهنگها و زبانهاى متفاوت و از طفل شيرخواره گرفته تا پيرمرد هشتاد ساله، از عالم و دكتر و مهندس و مجتهد و مرجع تقليد و جوانها و زنها و معلول و نابينا و. . . در بين زوار بودند كه بعضى با ويلچر حركت مىكردند. بعضى از زائران گوسفند قربانى همراه داشتند كه آن را با طناب بسته و براى قربانى كردن به كربلا مىبردند و در كنار موكبها هم تعداد زيادى گوسفند و شتر و گاو به چشم مىخورد كه هم براى قربانى بود.
صحنههاى عجيبى در بين راه مىديديم كه به هيچ عنوان نمىشود آن همه ايثار و صفا و صميميتها و صحنههاى ديدنى را با نوشته و فيلم و عكس و غيره منعكس كرد. فقط بايد رفت و عشق مردم به ساحت مقدس اهلبيت (عليهم السلام) را ديد؛ بهويژه عشق به سرور و سالار شهيدان حضرت اباعبدالله الحسين (ع) را لمس كرد و آنجاست كه انسان با ديدن آن صحنهها به ياد صفا و صميميت و ايثار و گذشت در دوران انقلاب اسلامى ايران مىافتد كه چقدر مردم