330
درآمد
«مَنْزل» در قاموس سفر و مسافرت، توقفگاههاى بين راه است كه در گذشتههاى نهچندان دور مسافران را براى استراحت و گذران شب و تهيه آب و غذا به سوى خويش جلب مىكرد. 1اما در اين نوشته معنايى فراتر از اين دارد.
ما در اين مقاله، همراه با كاروان اهلبيت سيدالشهدا (ع) از كربلا به سوى شام مىرويم و هر جا كه اين كاروان آسمانى فرود آمده و توقفى داشته را يك منزل ناميدهايم. اين منازل مىتواند يك شهر يا روستا يا حتى يك مسجد يا كليسا و كنيسه باشد. در برخى منازل نيز وارد شهر نشدهاند و بيرون آن منزل كردهاند.
آشنايى اجمالى با تكتك اين منازل و موقعيت جغرافيايى آنها و برخى از ويژگىهاىشان و آگاهى از اتفاقاتى كه در طول اين سفر نورانى به وقوع پيوسته، هم جالب توجه است و هم به درك بهتر مصائب اهل بيت (عليهم السلام) - كه مصيبت اسارت اوج آن است - كمك مىكند. ما ضمن نام بردن از منازلِ اين مسير كه تعدادشان به شصت مىرسد، به معرفى مختصر و بعضاً مفصل هر يك مىپردازيم.
از روى نقشه و مسير حركت اين قافله پيداست كه تمام سعى عمر سعد بر اين بوده تا دورترين مسير ممكن را براى حركت برگزيند و از مسير اصلى و كوتاهتر استفاده نكند، تا آنجا كه در چند مورد، راه طولانىتر را پيمودهاند و منطقهاى را دور زده و بازگشتهاند تا هم اذيت و سختى بيشترى به اهلبيت (عليهم السلام) رسانده باشد و هم پيروزى ظاهرىاش را مردمان بيشترى ديده باشند.