322بازگشتند و با مأموران به زد و خورد پرداختند. صداى «ياحسين» زائران، با صفير گلوله مزدوران بعثى درهم آميخت و در اين برخورد، يك زن و يك نوجوان به شهادت رسيدند و عدهاى نيز مجروح شدند. سرانجام مردم توانستند برادران بازداشت شده خود را از اسارت بعثيان نجات دهند و با حمله به اداره بعثىها در آن محل، اشياى موجود در آن را از بين بردند دوباره راه كربلا را در پيش گرفتند.
شهادتطلبان
حركت پرشور زائران، فضايى از حماسه و ايثار و معنويت پديد آورده بود و روحيه شهادتطلبانه آنان را بيشتر كرده بود. حتى جمعى از قبايل مسلمان ميان راه، به دنبال شنيدن خبر خشونتهاى رژيم بعث با زائران، به راهپيمايان پياده كربلا پيوستند و آمادگى خود را براى حمايت از آنان ابراز كردند؛ گرچه اين موضعگيرى و عمل انقلابى، به دستگيرى عدهاى از جوانانشان انجاميد.
نقش زن مسلمان و انقلابى عراقى در اين تظاهرات، قابل توجه است. زنان در يك دست، مشعل دعوت و هدايت داشتند و در دست ديگر، پرچم جهاد بر ضد حكومت بعثى. سلاح و لوازم ضرورى ديگر را پنهان مىكردند و مخفيانه به دست مجاهدان مىرساندند و مردان را تشجيع و تحريك به مبارزه مىكردند. در جريان اين راهپيمايى عظيم نيز، نقش آنان در صحنه چشمگير بود. گاهى حتى رو در روى مأموران رژيم بعثى مىايستادند و شعار مىدادند و گاه با پرتاب سنگ، مجاهدان را يارى مىكردند. در ميان دستگير شدگان اين ماجرا و تظاهرات نيز، زنانى نيز بودندو اين نشان دهنده فعاليت سياسى آنان در اين پيادهروى انقلابى به سوى كربلاى حسين (ع) بود.
با رسيدن اخبار حوادث روز 17 صفر به شهرهاى ديگر، مردم از هر سو براى شركت در تظاهرات، در راههايى كه به كربلا منتهى مىشد، تجمع كردند. بهويژه راه «طويريج - كربلا» شاهد ازدحام شديدى بود. رژيم بعثى اعلام كرد كه حركت پياده به سوى كربلا آزاد است و با اين كار مىخواست خشم تودههاى انقلابى مردم را فرونشاند. ولى مردم هشيارتر شدند و براى مقابله با هر توطئهاى آمادهتر شدند. آن شب، كلمه رمز «اربعين» را به عنوان اسم شب ميان خود برگزيدند و شعارهاى انقلابى بيشتر شد. تابلوى سياه بزرگى