282امام زمان (عج) را ديدم كه ايشان هم در اين هيأت بودند و چنين كردند. در پيشاپيش برخى دستهها، شبيه برخى شهيدان كربلا و نيز لشكريان دشمن ستمكار حركت مىكنند و هودجهايى از زنان در ميان آنان است و مانند اسيرانى كه از شام به سوى مدينه بازمىگردند، ظاهر مىشوند و روز اربعين از كربلا عبور مىكنند. جمعيت كثيرى با ديدن اين صحنههاى غمانگيز متأثر شده و بر سر و سينه مىزنند. دكتر على الوردى مىنويسد: همزيستى مسالمتآميز در منطقه دياله بين شيعه و سنى مشاهده مىشود و بسيار ديده مىشود كه محله سنىها در برخى دستههاى عزادارى و مجالس حسينى شركت مىكنند و برخى از آنان دستههاى مخصوص به خودشان را بيرون مىآورند و اين وضع در شهرهايى چون ناصريه ديده مىشود. 1
با تسلط بعثىها در زمان احمد حسن البكر از همان ابتدا سياست سركوب و خشونت عليه اكثريت مردم عراق يعنى مسلمانان شيعه شدت يافت. از جمله اقدامات خونبار بعثىها منع خشونتآميز مراسم مذهبى عزادارى شيعيان بود. كاروانهاى عزادارى كه پياده (به ويژه از نجف) به كربلا حركت مىكردند و اغلب علماى دينى نيز در آنها حضور داشتند، چندين نوبت از سوى رژيم بعثى عراق، جلوگيرى يا به خاك و خون كشيده شد. از جمله در سال 1397 قمرى زائران كه براى بهرهبردارىهاى تبليغى و سياسى بر ضد طاغوت عراق، برنامهريزىهاى مفصلى كرده بودند، حكومت عراق با شدت و خشونت، راهپيمايان را در طول راه، از آسمان و زمين به گلوله بست. اين حادثه، به صورت پياپى در سالهاى 1390، 1395، 1396 قمرى بىسابقه بود و نجف آن سال بسيج كنندۀ اين نيروى عظيم مردمى بود كه از كنار مرقد اميرالمؤمنين (ع) به راه افتاد و پس از چهار روز پيادهروى به كربلا رسيد. حركت موكبهاى پياده و شعارهاى طول راه و سخنرانىهاى متعدد، همه نوعى معارضه با حكومت بعث بود. امواج گستردۀ مردمى با شعار «ابد والله ما ننسى حسينا» (به خدا قسم، هرگز حسين را فراموش نخواهيم كرد) به راه افتاده بود. نيروهاى دولتى براى جلوگيرى از رسيدن زائران به كربلا، برنامههاى مختلفى داشتند و درگيرىهايى نيز پيش آمد و به شهادت عدهاى از عزاداران انجاميد. وقتى هم كه به كربلا رسيدند، حوادثى شديدتر پيش آمد و عده ديگرى شهيد و جمع بسيارى دستگير شدند و نهضت شيعى اربعين آن سال، در خاطرۀ تاريخ ثبت شد و مبدأ الهام و شور و حال براى سالهاى بعد گرديد. اين حادثه در سال 1356 شمسى واقع شد. 2