166مضيف از او پذيرايى مىشد. مضيفها محوطه بزرگى به صورت مربع مستطيل هستند كه ديواره و سقف آنها كاملاً از حصير نخل خرما ساخته شده و وسط آن محوطه، يك اجاق هست كه در زمستانها با هيزم مىسوزد و چاى و قهوه را نيز در كنار آن اجاق تهيه مىكنند. اطراف اين مضيف، فرشها و مخدّههاى عربى پهن شده است. روستاييان عراقى بسيار ميهماندوست هستند. آنان از زائرين امام حسين (ع) در ميان روز، با چاى، قهوه، شير و دوغ پذيرايى مىكردند و به هنگام ظهر و شام نيز با ذبح گوسفند و طبخ غذا، از آنان به گرمى استقبال مىكردند. آقاى حليمى سعى مىكرد در وسط راه، خود خيمه برپا كند و به سَبك ايرانى، غذا تهيه كند؛ ولى در طول مسير، بالاخره مواردى اتفاق مىافتاد كه بر اثر اصرار فوقالعاده روستاييان، مجبور به پذيرش دعوت و اقامت در آن ميهمانسرا مىشديم. قافلهها معمولاً اين مسير را طى پنج تا شش روز مىپيمودند؛ ولى افرادى كه به صورت انفرادى حركت مىكردند، در مدتى كمتر از سه روز به كربلا مىرسيدند. 1
مرحوم حجتالاسلام والمسلمين سيد تقى درچهاى در اينباره مىگويد:
ارادت عراقىها به زائران امام حسين (ع) ، قابل توجه و تقدير است. آنان به تمام زائران اباعبدالله (ع) عرض ادب مىكردند؛ تا جايى كه بعضىها مثلاً براى كاروانى از زائرين، گوسفند قربانى كرده، آبگوشت مىپزند. من در اين نوع سفرها، صحنههاى زيبايى از خلوص اين مردم را ديدم. گاهى روستاى آنها با جاده چند كيلومتر فاصله دارد، اما با اين حال، به كنار جاده مىآيند و يك منبع يا يك مشك دوغ آنجا مىگذارند و كنارش با نان و پنير، از زائران پذيرايى مىكنند. يا در مسير راه، اسپند دود مىكنند. گاهى هم زنهاى روستايى با وجود دورى راه، شيرينى نذرى تهيه كرده، در ميان كاروانيان توزيع و تقسيم مىكنند؛ بهويژه قربانى كردن گوسفند در مقابل كاروانيان، بسيار مرسوم است. در يكى از اين سفرها، يك خانم و آقايى كه با الاغ از مزرعه به كنار جاده آمده بودند، با اصرار زياد ما را به منزل خود بردند كه زندگى فقيرانهاى داشتند و با اينكه هوا سرد بود، اتاق خود را در اختيار ما گذاشتند. ما هم بدون اينكه متوجه شويم، شب را خوابيديم و فردا صبح كه بلند شديم و هوا روشن شد، متوجه شديم كه آن پيرزن و پيرمرد در گوشهاى از حياط در سرما و سوز، شب را به صبح رساندهاند و معلوم شد كه آنها تنها اتاق خود را در اختيار ما گذاشتند. 2