154
حضور پرشور علما و مراجع
علاقه واشتياق به اين مراسم معنوى در ميان مراجع تقليد، استادان، طلاب و روحانيون حوزه علميه نجف، از شور و حال بيشترى برخوردار است و اكثر استادان و حتى مراجع تقليد، از گذشته تاكنون در مراسم پيادهروى و زيارت اربعين شركت مىكنند. مرحوم محدث نورى (1254 - 1320ق) مؤلف كتاب «مستدرك الوسايل» ، مرحوم سيد محسن امين عاملى (م 1331ق) مؤلف كتاب «اعيان الشيعه» ، شيخ محمدحسين غروى اصفهانى (م 1321ق) و ميرزاى نائينى (م 1315ق) از عالمانى هستند كه در اين مراسم شركت كردهاند. 1
مراسم پيادهروى در عصر مرجعيت شيخ مرتضى انصارى (1214- 1298ق) نيز با شكوه تمام رواج داشت و پس از وى، كمكم به فراموشى سپرده شد و عملى كمارزش تلقى گرديد؛ به طورى كه به طبقه فقرا و نيازمندان اختصاص يافت؛ اما بعدها محدث نامدار، ميرزا حسين نورى، اين مراسم را در ميان مردم رونق بخشيد. مرحوم شيخ آقابزرگ تهرانى كه از نزديك شاهد تلاش استادش بوده، مىنويسد:
استاد ما چون وضع را بدين منوال ديد، به اين شيوه خداپسندانه (پيادهروى) همت گماشت و به آن ملتزم گشت و در عيد اضحى براى حمل اثاث و بار سفر، حيوان كرايه مىكرد؛ ولى خود و يارانش پياده راه مىرفتند و او به دليل ضعف مزاج، نمىتوانست مسافت بين نجف - كربلا را با گذراندن يك شب طى كند؛ همانطور كه رسم چنين بود. بنابراين، سه شب در راه بودند و بر اثر اين اقدام، در سالهاى بعد، رغبت مردم و صالحان به اين موضوع بيشتر شد و ديگر عار محسوب نمىشد؛ به طورى كه در برخى سالها، تعداد چادرها و خيمههاى راهپيمايان، به سى عدد مىرسيد و هر چادر به بيست تا سى نفر تعلق داشت و به اين ترتيب، اين سنت حسنه، دوباره مرسوم شد و رونق گرفت. 2
صاحب «اعيان الشيعه» در اين باره مىنويسد:
به مدت ده سال و نيم كه در نجف بودم، زيارتهاى مخصوص عاشورا، عيد قربان و غدير و عرفه و اربعين را همواره انجام مىدادم؛ مگر اندكى. پيش از سفر، نزد طلبكاران در بازار مىرفتم و از آنها حلاليت مىطلبيدم و به پيادهروى در زيارت، علاقه داشتم. نخست برايم سخت بود و بعد با تجربه دريافتم كه آسان است. در اين سفر، جمعى از طلاب جبلعامل و نجف و ديگران به من ملحق مىشدند و از من پيروى مىكردند. من بارها پياده به زيارت كربلا و امام حسين (ع) رفتم. 3