120 الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ نِسَائِنَا فَاطِمَةَ وَ أَنْفُسِنَا عَلِيَّ بْنَ أَبِي‌طَالِبٍ (ع) . . .» ؛ ¹يعنى همه امت اتفاق نظر دارند كه وقتى پيامبر (ص) آن نجرانى را براى مباهله دعوت كرد، در كساى پيامبر (ص) جز شخص آن حضرت و على و فاطمه و حسن وحسين (عليهم السلام) نبودند كه خداوند تبارك و تعالى فرمود: هرگاه بعد از علم و دانشى كه (درباره مسيح) به تو رسيده، باز هم كسانى با تو به محاجه و ستيز برخيزند، به آنها بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خويش را دعوت نماييم، شما هم زنان خود را؛ ما از نفوس خود دعوت كنيم، شما هم از نفوس خود.

بنا بر اين تأويل «ابنائنا» حسن و حسين و «نسائنا» فاطمه و «انفسنا» على بن ابى‌طالب مى‌شود.

«السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ عَلِيِّ الْمُرْتَضى وَصِيِّ رَسُولِ اللهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمينَ»

در اين جمله، حضرت فاطمه (عليها السلام) به عنوان برترين بانوى تمامى عوالم هستى معرفى شده است. در بسيارى از روايات و ادعيه و زيارتنامه‌ها اين موضوع مطرح شده است. در بين علماى بزرگ اهل سنت نيز اين نكته به اثبات رسيده است. ابن‌ابى‌الحديد گويد:

اتفق ان رسول الله (ص) مال اليها و احبها. . . و اكرم رسول الله (ص) فاطمة اكراما عظيما. . . فقال بمحضر الخاص و العام مرارا لامرة واحدة و فى مقامات مختلفة لا فى مقام واحد: انها سيدة نساء العالمين. ²

«السَّلامُ عَلَيْكَ يا وارِثَ الْحَسَنِ الزَّكِيِّ»

درباره اين‌كه امام حسين (ع) چه چيزى را از برادر گرامى خود به ارث برده، شايد بتوان گفت: منظور كمالات ظاهرى و باطنى و مقاماتى است كه امام حسن (ع) داشته و شامل امامت و علم اولين و آخرين و غير آن است. البته بنابراين معنا، واژه «ارث» در اين‌جا در معناى مصطلح خود به كار نرفته؛ بلكه به اين معناست كه آنچه امام حسن داشته، برادر ايشان هم دارد. ³