90
2-1-3 دوست داشتن ديگران
دوست داشتن ديگران يكى از مفاهيم كليدى برقرارى روابط انسانى است. بهخصوص در فضاى معنوى عمليات زيارتى، دوست داشتن عامل كشش مديران و كارگزاران به سوى زائران است. در واقع دوست داشتن در امر خدمت رسانى به زائرين يك اصل است، اصلى كه بدون آن انگيزهاى براى تلاش و كوشش جهت آسايش و آرامش زائرين باقى نمىماند و عشق و علاقه به خدمت صادقانه مفهومى ندارد. از طرفى وقتى زائرين مىبينند كه فردى آنها را دوست دارد و با علاقه و عاشقانه براى آنها زحمت مىكشد، آنها نيز او را دوست خواهند داشت و اين دوستى متقابل سبب نزديكى و اعتماد آنها شده و برقرارى روابط انسانى مؤثر را موجب مىشود. لذا كارگزاران علاوه بر اينكه واقعاً و قلباً بايد زائرين خود را دوست داشته باشند، لازم است اين دوست داشتن را به نحو مطلوب ابراز و اظهار نمايند تا سبب جلب اعتماد و دوستى زائرين گشته و اجراى برنامهها را تسهيل نمايد.
3-1-3 شناخت و احترام به شخصيت ديگران
هر انسانى داراى شخصيت منحصر به فرد خود مىباشد. شخصيت مجموعه ويژگىهاى يك فرد است كه بر اثر عوامل ارثى و محيطى شكل مىگيرد و به صورت يك الگوى رفتارى قابل تميز خود را نشان مىدهد. در حقيقت شخصيت الگوى نسبتاً ثابت رفتارى است كه يك شخصى را از شخصى ديگر متمايز مىسازد. شخصيت جزء جدائى ناپذير وجود هر فرد است كه در هر رفتار عمل و عكس العملى، خود را نشان مىدهد. هر كس دوست دارد در قالب شخصيت خود واكنش نشان دهد و رفتارهايش را با آن هماهنگ سازد. اين تمايل آنقدر زياد است كه دوست دارد ديگران هم مانند او رفتار كنند. در حقيقت هر كس دوست دارد، با كسى رابطه برقرار كند كه ويژگىهاى