107شيعه، 1 بنابراين بايد از حكم حاكم مخالف در امور حج تبعيت نمود تا وحدت مسلمين مخدوش نشود.
سوم آنكه، طبق برخى روايات تقيه، 2 حُسن معاشرت، جلب محبّت و ايجاد وحدت كلمه، بدون آنكه خوف و ضررِ موجود در تقيه خوفى در آن مطرح باشد، مورد تأييد قرار گرفته است. 3 ائمه(عليهم السلام) در اين روايات به شيعيان دستور دادهاند كه با همراهى جمع، از تك روى بپرهيزند، تا موجب وهن شيعه فراهم نيايد و وحدت كلمه تحقق يابد.
وقتى امام معصوم(ع) با عبارتى همچون «اِيَّاكُمْ أَنْ تَعْمَلُوا عَمَلا نُعَيَّرُ بِهِ» 4در مقام بيان مدارا و جلب محبت و وحدت كلمه است و نسبت به لزوم يا عدم لزوم اعمال حيله، يا اعتبار مندوحه يا عدم آن، اشارهاى نمىكند، پس بر وجوب و لزوم همراهى و متابعت دلالت مىكند. 5
اشكال كبروى
روايات تقيه تنها در احكام شرعى جارى مىشوند و نمىتوان به آنها براى اثبات موضوعات خارجى، عرفه يا عيد قربان بودن، استناد نمود.
اگر در عمل، تقيه در موضوع حكم شرعى باشد و نسبت به اصل حكم اختلافى نباشد، ادله تقيه در آن جريان ندارد، چرا كه موردش اختلاف در حكم شرعى است و نه موضوع آن.