48روى1 كار آمدند كه از مهم‌ترين آنها سلسله امراى ايلكانى يا آل‌جلاير، آل‌چوپان، آل‌مظفر، خاندان اينجو و سربداران بودند. يك‌عده امراى ديگر هم در هرات، فارس، كرمان، يزد و لرستان، پيش از استيلاى مغول، حكومت‌هاى محلى نيمه‌مستقل داشتند كه چون به ايلخانان وفادار بودند، توانستند پس از حمله مغولان هم به حيات خود ادامه دهند. گرچه برخى از آنها در ايام سلطنت ايلخانان از ميان رفتند، تعدادى هم تا دوره فترت پس از مرگ سلطان ابوسعيد باقى ماندند.

- چوپانيان در عراق عجم، آذربايجان و ارمنستان تا سال 744 ه.ق؛

- آل‌جلاير در عراق عرب و بعدها نيز در مناطق زير سلطه چوپانيان تا سال 835 ه.ق؛

- تغاتيموريان در غرب خراسان و گرگان تا سال 754 ه.ق؛

- سربداران در غرب خراسان تا سال 783 ه.ق؛

- ساداتِ مازندران(مرعشيان) تا سال 794 ه.ق؛

- كاركيا در لاهيجان تا سال 1060 ه.ق؛

- آل‌كرت در هرات، شرق خراسان و افغانستان كنونى، با نفوذ در سيستان و كرمان تا سال 791 ه.ق؛

- آل‌اينجو در فارس و اصفهان تا سال 758 ه.ق؛

- آل‌مظفر در يزد و محدوده آل‌اينجو تا سال 795 ه.ق؛

- ملوك شبانكاره در منطقه بين فارس و كرمان در خليج فارس تا سال 756 ه.ق؛

- حكام لار تا سال 983 ه .ق؛

- ملوك هرموز تا سال 1031 ه.ق؛

- اتابكان لر بزرگ تا سال 828 ه.ق؛

- اتابكان لر كوچك تا سال 1006 ه.ق. ¹